Sevgili okuyucularım,
Düğün fotoğrafında gelinin yanındaki kadın gülümsüyor. Fotoğrafa bakınca az önce ne söylendiğini duyamıyoruz: “Darısı başına! Artık seninkinde oynayalım.” Masadaki altı kişi ona dönmüş. O da gülümsemiş. O anda başka ne yapılır, pek belli değil zaten.
Belki içinden seve seve “Âmin” demiştir. Belki de o akşam ilk defa keyfi yerine gelmişken, bir süredir kimseyle konuşmak istemediği bir konu önüne gelivermiştir. Fotoğraftan ikisini ayırt edemezsiniz.
“Darısı başına” sözünü severim aslında. İçinde güzel bir cömertlik var. Bir mutluluğa tanık oluyor, onun sevdiğimiz birinin de kapısını çalmasını diliyoruz. Evlenmeyi çok isteyen, bunu bizimle paylaşmış bir arkadaşımızın elini tutup söylediğimizde, yıllardır aramızda duran bir hayale dokunuyoruz. Bazen iki kelime ikimize de yetiyor.
Beni düşündüren, bu kadar kişisel bir dileği karşımızdakini pek tanımadan, üstelik herkesin içinde söyleyebilmemiz.
Düşünün, arkadaşınızın düğününe gitmişsiniz. Gelin hazırlanırken küpesini siz takmışsınız; heyecandan elleri titreyince ikiniz de gülmüşsünüz. Nikâhta ağlamayacağınıza söz vermişsiniz, ilk mendili isteyen yine siz olmuşsunuz. Tam da o güzel geceyi yaşarken biri dönüp “Sıra sende” diyor.
Oysa siz o düğünde sırasını bekleyen biri değilsiniz. Gelinin en yakın arkadaşısınız. O akşam orada olmanızın başlı başına güzel bir sebebi var.
Bizim düğünlerimizde takı sırası olur, fotoğraf sırası olur; çorba soğumadan masaya dönebilirsek ne âlâ. Fakat insanın ömründe kimin kimden sonra ne yaşayacağını gösteren bir sıra yok.
Kimi evlenmek ister, henüz gönlüne göre biriyle karşılaşmamıştır. Kimi hayatından memnundur. Kimi de daha geçen hafta bir ayrılık yaşamış, dostunun sevincine gölge düşürmemek için bunu kendine saklamıştır. Bunları tek tek bilmemiz gerekmiyor. Bilmediğimiz bir şey olabileceğini hatırlamamız yeter.
Üstelik bazen insanı mahcup eden ilk söz bile değildir. “Darısı başına” denir, o da “Sağ olun” der. Sohbet orada kalsa belki mesele olmayacak. Ama ardından “Var mı bari görüştüğün biri?” gelir. Karşı masadan bir sandalye yaklaşır. Biraz önce baş başa konuşmaya bile niyeti olmayan insan, şimdi altı kişilik bir basın toplantısındadır.
Bir gülümsemeyi, bir sonraki soruya verilmiş izin sanmasak ne güzel olur.
Görgüyle ilgili en kıymetli ölçülerden biri bence şu: Karşımızdaki insan, yanında kendini açıklamak zorunda kalıyor mu? Bazen hepimiz düşünmeden bir söz söyleriz. İncelik, yüzündeki o küçük tereddüdü görünce konuyu uzatmamaktır. “Aman canım, biz senin iyiliğini istiyoruz” dediğimizde bu kez de bizi teselli etmek ona düşüyor. Oysa masadaki müziğe dönmek, biraz yer açmak, sohbeti doğalca sürdürmek mümkün.
Bu sözü duyan kişinin de gönül almak uğruna kendi hayatı hakkında hesap vermesine gerek yok. İçinden geliyorsa “Âmin” der. Gelmiyorsa “Güzel dileğin için sağ ol teyzeciğim. Gel, şu şarkıda beraber oynayalım” demek de sıcacık bir cevaptır. Hem belki teyzenin asıl istediği biraz yakınlıktır; onu pistte de kurabiliriz.
Ben geleneklerimizin en güzel tarafını, aynı mutluluğun etrafına farklı hayatları toplayabilmesinde buluyorum. O sofrada yıllardır evli olan da oturur, yalnız gelmeyi seçen de, sevdiğini kaybetmiş olan da. Herkesin o geceden kendi payına düşen bir sevinci vardır. Ev sahibinin zarafeti biraz da her birine olduğu hâliyle hoş geldiğini hissettirebilmesidir.
Bir dahaki düğünde, uzun zamandır görmediğimiz birine “Darısı başına” demeden önce yüzüne bir bakalım. Onu görünce içimizden geçen ilk ve en sahici cümleyi hatırlayalım. Belki söylemek istediğimiz aslında çok daha sade bir şeydir.
“İyi ki geldin. Seni özlemişim.”
İşte o zaman fotoğraftaki gülümsemenin sebebini de biliriz.
Ben Ayça Kuru.
Zarafet, imaj ve iletişim uzmanı.
Asaletle kalın.